Column Ed Izeren “agressief”

De enige die mij echt boos kan krijgen is mijn vrouw. Zij wil mij nog wel eens de nodige vrijheidsbeperkingen opleggen of mij dingen laten doen die ik niet wil.

“Je moet je moeder weer eens bellen!”

“Wanneer vervang je het lampje in de inloopkast?”

“We moeten vanavond naar oom X en tante Y.”

“Het zou leuk zijn als je ook eens wat in huis deed!”

Op mijn best reageer ik daar helemaal niet op, maar dan wordt de boodschap vervolgens oneindig herhaald. In een mindere bui maak ik gromgeluiden. En als ik tot het uiterste getergd word, spring ik uit mijn vel. Ik heb haar in ons dertigjarig samenzijn nog nooit geslagen, maar de toekomst is onzeker. Tegen anderen ben ik nooit agressief, behalve als iemand voor mij tachtig rijdt waar je honderdtwintig mag. Maar welke bestuurder heeft dat niet, denk ik dan.

Ik heb onlangs geleerd dat je ook fiscaal agressief kunt zijn. Dan heb ik het niet over het door de telefoon heen trekken van een medewerker van de Belastingdienst, want dat valt onder zelfverdediging. Nee, de Europese Commissie heeft bedacht dat er zoiets bestaat als grensoverschrijdende agressieve belastingadvisering. Wat daaronder wordt verstaan is niet uit te leggen in een paar woorden, maar de Panama Papers komen aardig in de buurt. Slimme internationale constructies om belasting te ontwijken of ontduiken. Het hoeven niet eens illegale constructies te zijn, maar zodra er handig gebruik gemaakt wordt van verschillen in de belastingwetten van meerdere landen, moet de belastingadviseur zijn advies melden bij de fiscus. Dit is zoiets als de Jappen verplichten om de aanval op Pearl Harbor schriftelijk in drievoud en uiterlijk twee maanden van tevoren te melden aan de Amerikaanse marine. De fiscus wil graag tijdig in de gelegenheid gesteld worden om haar afweergeschut in stelling te brengen.

Het is een nobel streven van Europa om de belastingmoraal van multinationals een beetje op te vijzelen en hun gehaaide belastingadviseurs aan banden te leggen. Maar ik vrees dat zoiets braafs als een papieren meldingsplicht daaraan niet veel zal bijdragen. Een beetje internationaal opererend belastingadvieskantoor heeft immers een vestiging buiten Europa en daar heeft de EU niets te vertellen. Zal mij benieuwen of dit gaat werken of dat het papierverspilling is. De Panama Papers tegen de Europe Papers, een pennenstrijd of het einde van het internationale grootkapitaal?

Deze berichtgeving maakt het vak van belastingadviseur overigens wel weer aantrekkelijk voor schoolverlaters die dachten dat wij een soort boekhouders zijn dat de hele dag aangiftebiljetjes zit in te vullen. Europa is bang voor ons! Belastingadvies wordt weer spannend. Nog even en de rechtenfaculteiten moeten een numerus fixus instellen voor fiscaal recht. Immers, alles wat verboden is moet wel interessant zijn.

Binnenkort heb ik een reünie van de lagere school. Als ik mijn klasgenoten vertel dat ik door de overheid als fiscale agressor wordt bestempeld, zullen ze denken:

“Huh, dat magere jochie met dat kippenborstje dat al huilde als hij bij schoolzwemmen van de hoge moest?”