Artikel “Aardbeving”

Twee weken voor de aardbeving zat mijn jongste dochter nog op de vulkaan van Lombok. Tijdens de aardbeving zat zij in een bioscoop op Bali, maar de schok was ook daar goed te voelen. Haar enige schade was dat ze het eind van de film niet gezien heeft. Op het nieuws zag ze dat haar aardige Lombokse reisleider huis en haard had verloren. Nu is zij vast van plan iets doen om hem er weer bovenop te helpen. Onze overheid zou een voorbeeld aan mijn dochter kunnen nemen, al zeg ik het zelf. Dat Marjon dagelijks zelf een kleine aardbeving was toen ze nog thuis puberde, laat ik hier verder onvermeld.

 

In Groningen schiet het allemaal nog niet op met de vergoeding van de aardbevingsschade. Zij moeten het daar vooral doen met de hulp van een komiek in plaats van een minister. Freek de Jonge laat Groningen niet zakken, maar er gaat nog geen procent van de aardgasbaten naar het herstel van huizen. Er gaat niets boven Groningen, behalve dan de schaamte van de natie. Er is al veel over gezegd. Ook fiscaal.

 

In de fiscale vakpers komen er af en toe berichten voorbij over de fiscale aspecten van een aardbeving. Meestal gaat het over de WOZ-waarde van een getroffen woning of over schenkingen aan getroffen gebieden, niets schokkends. Doch zelden bereikt een aardbeving de Tweede Kamer. Dat laatste is nu toch gebeurd. Er zijn tot twee keer toe Kamervragen gesteld over de fiscale behandeling van vergoedingen voor aardbevingsschade, ofwel een pleidooi voor een volledige belastingvrijstelling. Nu zult u misschien denken: “Ach, die arme Groningers, mats ze een beetje, want ze hebben het al zo zwaar.” Daar kan ik inkomen. Maar deze vragen horen niet thuis in de Kamer, maar bij de Belastingtelefoon.

 

Een beginnend stagiaire van de Belastingtelefoon kan u zonder raadpleging van vakliteratuur vertellen dat een vergoeding voor schade aan de eigen woning altijd belastingvrij is. Daarmee is negentig procent van de Groningse fiscale slachtoffers al geholpen. Dan rest die tien procent Grunnegers die de ontvangen vergoeding op 1 januari nog op de bankrekening heeft staan en, net als de rest van sparend Nederland, getroffen kan worden door de vermogensrendementsheffing van ongeveer één procent. Van die tien procent heeft een kwart vervolgens de pech een paar tientjes zorgtoeslag te verliezen. Op de Schaal van Richter nauwelijks voelbaar in de portemonnee. Een enkeling verliest zijn volledige toeslag door overschrijding van de vermogensgrens. Die persoon, zegt onze staatsecretaris van Financiën, legt zijn claim maar bij de NAM, niet bij de Belastingdienst. En hij heeft gelijk ook! Leuk hoor zo’n Kamerlid dat voor de bühne graag scoort bij zijn kiezers. Maar ik vraag toch ook niet aan de Koning of hij mijn rijbewijs wil verlengen. Daar hebben we instanties voor!

 

Het probleem met het publiekelijk fiscaal matsen van een zielige minderheid is dat een iets minder zielige gaat zeggen: “En ik dan?” Ik kan u verzekeren dat belastingadviseurs graag gebruik maken van vermeende overheidsdiscriminatie om er wat uit te slepen voor hun cliënten.

 

En dat leidt weer tot een tsunami aan bezwaarprocedures…

Leave a Comment