Artikel “Fruit”

Mijn oudste dochter lust geen fruit. Altijd zo geweest. Op één uitzondering na: de kant en klare fruithapjes van Olvarit. Die vond ze heerlijk. Maar op een gegeven moment moet zo’n kind natuurlijk een keer aan het verse fruit. Nou, echt niet! We kregen het er niet in! En als we het erin kregen kwam het er door dezelfde poort weer uit. Olvarit, anders niets! Dus bedachten wij een list. We maalden vers fruit met de staafmixer tot een Olvarit lookalike papje en stopten dat in een gebruikt Olvarit potje en dat potje zetten we in het keukenkastje tussen de echte Olvarits. Als ze een fruithapje wilde, tilden we haar op en mocht ze zelf het kastje opendoen en het potje pakken. Maar ze trapte er niet in: één hapje en we konden het weer van haar kin vegen. De firma List en Bedrog viel onmiddellijk door de mand.

Ondanks gebrek aan fruit groeide Annelou op tot een gezonde puber. Maar wij hadden ons er nog niet bij neergelegd, het werd tijd voor een nieuwe poging. Dit keer gooiden we er wat geld tegenaan. “Als jij die banaan helemaal opeet, krijg je vijf euro.” Dat werd uiteindelijk tien euro en een kwart banaan. Die haalde de maag, maar het bleef een eenmalige actie. Een paar jaar geleden heeft haar vriend Annelou nog wel een blauwe maandag aan de verse sinaasappelsap gekregen, maar ook dat is geen blijvertje gebleken. Misschien dat een enthousiaste bejaardenverzorgster het in 2078 nog een keer wil proberen, maar wij houden er mee op.

Van wie ze die afkeer heeft weten we niet, want de rest van de familie is gek op fruit. Mijn vrouw en ik hebben altijd van die zelf in de supermarkt geperste vruchtensappen in de ijskast staan, heerlijk. Ik zeg nu wel ‘zelf geperst’, maar de belastingrechter denkt daar anders over. Wat was het geval?

Een supermarkt had een persmachine voor sinaasappels. Klanten konden vers sinaasappelsap persen door een leeg flesje te pakken, onder de machine te zetten en op de knop te drukken. Na het persen konden de klanten de met sap gevulde flesjes bij de kassa afrekenen. De Belastingdienst stelde dat de supermarkt als vervaardiger van het sap belastingplichtig was voor de frisdranktaks. Maar de supermarkt vond de klant belastingplichtig, omdat die het sap zelf perste. De rechtbank gaf de fiscus gelijk. De supermarkt had namelijk de persmachine aangeschaft, in haar winkel geplaatst, en de lege flesjes en sinaasappels beschikbaar gesteld. Hierdoor was niet meer van belang of de handelingen van de klant ook konden worden aangemerkt als vervaardigen of slechts als hulpwerkzaamheid. De supermarkt was de sapmaker. Sappig verhaal hè!

Ik verwacht dat alle zelfpersende supermarkten na het ter perse gaan van deze column een enorme claim krijgen van het sapwinkelend publiek voor achterstallige loonbetalingen. In elk geval van ondergetekende! Immers, als de rechter mijn persactiviteiten beschouwt als het werk van de supermarkt, dan mag Jumbo mij wel even betalen voor de vruchten van mijn arbeid.

Misschien kan ik Olvarit ook nog even aanspreken voor de door mij zelf gemalen fruithapjes…

Leave a Comment